ရြာဦးေက်ာင္းကေခါင္းေလာင္းသံ
ဒုိးဒုိးေဒါင္ေဒါင္ညံ
ေခါင္းေလာင္းသံငါတုိ႔ၾကား
အမွ်ယူစုိ႔လား
အမွ်ဘာေၾကာင့္ယူရတယ္
ကုသုိလ္ရဘုိ႔ကြယ္
ကုသုိလ္သည္ဘယ္မွာလဲ
ေခါင္းေလာင္းထုိးေနဆဲ။
မူလတန္းေက်ာင္းသားဘ၀ကသင္ယူခဲ႔ရပါသည္။ ငယ္စဥ္အခါတြင္ထုိကဗ်ာေလး၏အႏွစ္သာရ
အဓိပၸါယ္ကုိမသိခဲ႔၊ မခံစားတတ္ခဲ႔ေပ။ ယၡဳအခါ သည္ကဗ်ာေလး၏ဆုိလုိရင္းအဓိပၸါယ္ကုိခံစားတတ္ဖြင့္
ဆုိတတ္လာသည္။ သည္ကဗ်ာေလးက ဟုိတခ်ိန္ေက်းလက္ေဒသ၏သရုပ္ကုိေပၚလြင္ေစသည္။ ရြာဦး ရြာထိပ္တြင္ဘုန္းေတာ္ႀကီးေက်ာင္းမ်ား၊ထုံးျဖဴျဖဴေစတီပုထုိးမ်ားတည္ထားကုိးကြယ္ခဲ႔ၾကသည္။
ဗုဒၶဘာသာေရွးျမန္မာလူမ်ဳိးမ်ား မိမိတုိ႔ဘာသာတရားႏွင့္ကင္းမေနႏူိင္ပုံကုိျပေနေပသည္။
ေရွးေခတ္ ပညာေရးသည္ ဘုန္းေတာ္ႀကီးေက်ာင္းပညာေရးမ်ားျဖစ္ခဲ႔ၾကေလသည္။ ဘုန္းေတာ္ႀကီးေက်ာင္းမ်ားမွ
ဘာသာေရးအဆုံးအမစာေပတုိ႔ကုိ ေက်ာင္းသားငယ္ဘ၀ ရွင္သာမေဏဘ၀၊ မိန္းကေလးငယ္မ်ားပါ မက်န္းငယ္စဥ္အခါမွစ၍သင္ယူခဲ႔ၾကရေသာေၾကာင့္
ဘာသာတရားအေပၚရုိေသကုိင္းရူိင္းမူ႔၊ ေလးစား
လုိက္နာမူ႔၊ ရတနာသုံးပါးအေပၚရုိေသေလးစားမူ႔၊ မိဘဆရာသမားတုိ႔အေပၚ၌ရုိေသေလးစားမူ႔တုိ႔သည္
တုိ႔သည္ကားေျပာဖြယ္ပင္မလုိေတာ့ပါေခ်။
ေရွးဆရာေတာ္ႀကီးမ်ားစီမံထားေသာ ဘုန္းေတာ္ႀကီးသင္ပညာေရး
သင္ၾကားပုံနည္းစနစ္၊ သင္ရုိးညႊန္းတမ္းမ်ားမွာလည္းစနစ္က်လွေပသည္။ ဘုန္းေတာ္ႀကီးေက်ာင္းကုိစေရာက္ခ်ိန္တြင္
ဘုန္းေတာ္ႀကီးအားဦးခ်ပုံ အရုိအေသျပဳပုံ ထုိင္ပုံ ေနပုံ သြားပုံတုိ႔ကုိဂရုတစုိက္သင္ၾကားေပးေလသည္။
အဲဒီေနာက္မွာေတာ့ က၊ကာ၊ကိ၊ကီး၊ကု၊ကူး၊ စသည္ျဖင့္ၿပီးသင္ပုံႀကီးႏွစ္ေစာင္တြဲစာအုပ္မွစ၍
သင္ၾကားရပါသည္။ ဘုန္းေတာ္ႀကီးထံ စာသြားျပန္ရလွ်င္လည္း အလြတ္ျပန္ရမည့္စာကုိ ေက်ာက္သင္ပုန္းႏွင့္တခါတည္းေရးသြားၿပီးျပရသည္။
လက္ေရးလက္သား သတ္ပုံကအစလက္ထားပုံ အားလုံးစနစ္တက်ရွိေစရန္သင္ၾကားေပးပါသည္။ သင္ပုန္းႀကီးႏွစ္ေစာင္တြဲစာအုပ္တြင္
ေနာက္ဆုံးအခန္းျဖစ္ေသာ မဂၤလသုတ္ပါဠိ အနက္ကုိအလြတ္ က်က္၍ကုန္ၿပီဆုိလွ်င္ေတာ့ စာကုိအေတာ္ေရးတတ္ဖတ္သြားၿပီျဖစ္ပါသည္။
ထုိေနာက္ဆယ္ေစာင္တြဲ စာအုပ္ကုိဖတ္ရပါသည္။ ထုိစာအုပ္တြင္ နမကၠာရဘုရားရွိခိုး၊ရတနာေရႊခ်ဳိင့္၊အျပင္ေအာင္ျခင္း၊
အတြင္း ေအာင္ျခင္း၊ေလာကနိတိ စသည္တုိ႔ကုိသင္ၾကရေလသည္။ ထုိေနာက္ဇာတ္ေတာ္ဆယ္ဘြဲ႔ ငါးရာ
ငါးဆယ္နိပါတ္ ေတာ္တုိ႔ကုိသင္ၾကားနာယူရေလသည္။ ထုိကဲ႔သုိ႔ဘုန္းေတာ္ႀကီးေက်ာင္းမွ ဘာသာေရး
အေျခခံေကာင္း သင္ယူရရွိထားေသာပုဂၢိဳလ္တုိ႔အတြက္ ဘာသာေရးအယူအဆ အေတြး အေခၚတုိ႔မွာ မွန္ကန္ေနမည္သာျဖစ္ေပသည္။
ေရွးအခါမွအစျပဳ၍ ဘုရားေက်ာင္းကန္ေစတီ ပုထုိးမ်ား ေခါင္းေလာင္းမ်ား ထားရွိတတ္ၾကေလသည္။
အဘယ္ေၾကာင့္ၾကနည္းဟူမူကား ယၡဳကဗ်ာမွ ေျပာျပေနေပသည္။ ရြာဦးေက်ာင္းကေခါင္းေလာင္းသံ၊ ဒုိးဒုိးေဒါင္ေဒါင္ညံ၊ ေခါင္းေလာင္းသံငါတုိ႔ၾကား၊ အမွ်ယူစုိ႔လား၊ ေက်ာင္းကန္ဘုရားေစတီမ်ား၌ ကုသုိလ္ေကာင္းမူ႔ တခုတခုျပဳလုပ္ၿပီးပါက
ေခါင္းေလာင္းထုိ႔၍အမွ်ေ၀တတ္ၾကသည္။ ထုိေၾကာင့္ ေစတီပုထုိးမ်ား၌ ေခါင္းေလာင္းမ်ား ထားရွိခဲ႔ၾကသည္။
ရြာဦးေက်ာင္းကေခါင္းေလာင္းသံၾကားရၿပီဆုိလွ်င္
ကုသုိလ္ေကာင္းမူ႔ျပဳျပီးလုိ႔အမွ်ေ၀ၾကျခင္း ျဖစ္သည္ဟု အလုိလုိသိလ်က္ သာဓုေခၚဆုိၾကပါသည္။
အမွ်ဘာေၾကာင့္ယူရတယ္ ကုသုိလ္ရဘုိ႔ကြယ္ ကုသုိလ္သည္ဘယ္မွာလဲ
ေခါင္းေလာင္းထုိးေနဆဲ၊ ထုိကဲ႔သုိ႔ေပးေ၀ေသာ အမွ်ကုိသုိလ္ကုိ သာဓုေခၚဆုိ ျခင္းျဖင့္
ကုသုိလ္ေကာင္းမူ႔ကုိမိမိတုိ႔လည္းရရွိေပေတာ့သည္။ ယၡဳကာလသည္ ေခါင္းေလာင္းသံေတြ ဆိတ္သုံးစျပဳေနေပၿပီ။
ရြာဦးေက်ာင္းတြင္လည္း ေက်ာင္းသားကုိရင္မရွိေတာ့ေပ၊ ဗုဒၶအဆုံးအမစာေပ သင္ၾကားမည္႔ကေလးငယ္မ်ားႏွွင့္
ရြာဦးေက်ာင္းလည္း စာက်က္ စာအံသံေတြမၾကားရေတာ့ေပ။ ကုသုိလ္သည္တုိ႔၏ ကုိသုိလ္ေကာင္းမူ႔ကုိတဆင့္ဟစ္ေၾကြးႏူိးေဆာ္ေပးမည့္ေခါင္းေလာင္းေလးသည္
လည္းအထီးက်န္စြာရွိေနပါေတာ့သည္။
