သည္အခ်ိန္ဆုိလွ်င္အမိျမန္မာျပည္မွာေတာ့ ရြက္ေဟာင္းေၾကြလုိ႔ ရြက္သစ္ေတြေ၀စျပဳျပီေပါ့။ တႏွစ္စာ အေဖၚျပဳခဲ႔တဲ႔ေရာ္ရြက္၀ါေတြလဲ အခ်ိန္တန္ေတာ့ ပင္အုိကုိစြန္႔ကာ ေလရူးသုန္သုန္ရဲ႔ ေခ်ာ့ျမဴ ကစား ေတးသြားမွာကခုန္ေဆာ့ကစားေနေတာ့မည္။ ပင္အုိသည္သာ အေဖၚမဲ႔အထီးက်န္ ေလာကဓံ ကုိသူခံစားေနေတာ့မည္။ ေအာ္- အေဖၚသစ္ ရြက္ႏုေတြလဲ ေ၀စျပဳေနျပီမုိ႔အားမငယ္ပါနဲ႔လုိ႔အားေပး လုိက္ျခင္သည္။ တေပါင္းလ ႏွင့္ပတ္သက္၍ “ ရွစ္ခြင္တုိင္းမူန္မုိင္းတဲ႔ပတ္လည္၊ သဇင္ၾကြင္းငယ္ႏွင့္၊ အင္ၾကင္းသႏၱာညြန္႔ငယ္တုိ႔၊ ဖူးညြန္႔ကုိက္စည္၊ ဘမရာေရႊပိတုန္းငယ္တုိ႔၊ ေျခြသုံးၾက၀တ္ရည္၊ ဆြတ္ၾကည္ဘြဲ႔ေဖၚကြဲ၊ ယင္းသည့္ ေန႔ဆုိင္၊ ရေသ့သူတုိင္မွ၊ ဥာဏ္မခုိင္စ်ာန္ယုိင္ေလွ်ာရတယ္၊ ရာသီတြင္စာညီေျပာေပပ၊ ေၾကာ၍သာျမဲ” ဟု ကုန္းေဘာင္ေခတ္ျပဇာတ္ဆရာႀကီးဦးက်င္ဥ ကေရး စပ္ခဲ႔သည္။
စာဆုိရွင္ ရွင္ဥတၱမေက်ာ္ကလည္း သူ၏ေတာလားကဗ်ာထဲ၌ “ ေလခေျမသက္ စ်ာန္၀ိ တက္သုိ႔၊ သစ္ရြက္ေရာ္ယီ ဣႏၵနီ၀ယ္၊ သိဂႍတ၀က္၊ ဖက္၍ေဆးစုံ၊ ျခယ္ေသာပုံသုိ႔၊ ရဂုံျမိဳင္တြင္း၊ ေတာ လုံးလင္းသား” ဟုေရးစပ္ခဲ႔သည္။ ဤကဲ႔သုိ႔တေပါင္းလကုိ အမ်ဳိးမ်ဳိးအမြန္းတင္ေရးသားစပ္ဆုိခဲ႔ၾက သည္။ အမြန္းတင္ေရးသားစပ္ဆုိမည္ဆုိလည္း စပ္္ဆုိေလာက္ပါသည္။ တေပါင္းလသည္ကား ေလရူး တသုန္သုန္တုိက္၍ ဖုန္လုံးေတြကလည္း တလိပ္လိပ္တရိပ္ရိပ္ ေရာ္ရြက္၀ါတုိ႔ကလည္း ၀ဲကာပ်ံလုိ႔ ေတာေတာင္ေတြၾကည့္လုိက္ျပန္ေတာ့ ရြက္ေဟာင္းေတြစြန္႔ ရြက္သစ္ေ၀စျပဳတဲ႔အခ်ိန္ သည္ျမင္ကြင္း သည္အဆင္းကား ပန္းခ်ီဆရာ ဘယ္မွာသာပါအံ႔နည္း။ ျမင္ရသူတုိင္း ဘ၀င္သိမ္႔သိမ္႔ရင္ကုိျငိမ့္ပါဘိ။ သံစုံသံက်ဴးေနေသာ ဥၾသပ်ဳိတုိ႔၏ေတးသံသာသည္လည္း ေတာေတာင္ပသာဒကုိ အလွေပၚ အယဥ္ဆင့္သကဲ႔သုိ႔ အသြင္တင့္လုိေနေပသည္။
စာေရးသူတုိ႔လည္း စာသင္ႏွစ္တႏွစ္တာကုန္ခဲ႔ျပီမုိ႔ ပညာသင္ၾကားစည္းပူးခဲ႔ရာ အမိတကၠသုိလ္ ကုိစြန္႔ခြာရေတာ့မည္။ ေရာ္ရြက္၀ါႏွယ္ ဘ၀ေလလုိင္းေခၚေဆာင္ရာလုိက္ကာ ကျပအသုံးေတာ္ခံ ရဦးမည္။ ဘယ္သုိ႔ဘယ္ပုံခရီးဆက္ရအုံးမည္မခန္းမွန္းႏုိင္ေသး။ ပင္အုိပမာ အမိတကၠသုိလ္ႀကီးသည္ လည္း ခဏတာအထီးက်န္အေဖၚမဲ႔ခဲ႔ေသာ္လည္း သည္အခ်ိန္အခါဆုိရင္ျဖင့္ ရြက္သစ္ပမာ ေက်ာင္း ေတာ္သား အသစ္တုိ႔ျဖင့္ ပဏာတင့္ေနေပျပီ။ အမိတကၠသုိလ္ႀကီးကုိၾကည့္ကာလြမ္းမိပါ၏။ သုိ႔ေသာ္-အမိျမန္မာျပည္က ဆရာသမား၊ မိဘ၊ ရဟန္းဒကာ၊ဒကာမေတြလဲ ေမ်ာ္ေနေတာ့မည္။ ဥၾသပ်ဳိတုိ႔လဲ အလြမ္းေတးေတြသီ အလြမ္းေတးသီခ်င္းေတြဆုိ လြမ္းမူ႔ေတြပုိလုိ႔ေနေရာ့မည္။ ရြာဦးေက်ာင္းက ေခါင္းေလာင္းသံလဲ ခ်ဳိလြင္ျမျမလြမ္းတသသရွိေနေရာ့မည္။
ေမြးရပ္ဌာေန အမိျမန္မာျပည္မွာေတာ့ အလြမ္းဆုံးကေတာ့အေမပဲေပါ့။ အေမသည္ သားကုိတဦးတည္းသားမုိ႔ရင္ခြင့္ေအာက္ကအေပ်ာက္မခံခဲ႔ေပ။ သည္လုိႏွစ္လၾကာရွည္အေမမခြဲဘူး၊ ပညာေရးအတြက္မတတ္သာလုိ႔အေမလြတ္လုိက္ရသည္။ အေမရင္ထဲမွာလြမ္းေဆြးမူ႔ ေသာက မ်က္ရည္ေတြကအျပည့္။ အေမဘ၀သည္ သားဘ၀၊ သားဘ၀သည္ အေမဘ၀ျဖစ္သည္ဟု အေမကခံယူထားသည္။ သားကအရြယ္ေရာက္လုိ႔ စာသင္သားဘ၀ စာခ်ဘုန္းႀကီးေလးဘ၀ ေရာက္ေနတာေတာင္ အေမက ကေလးေလးလုိျမင္သည္။ တလတႀကီမ္မေတြ႔ရရင္ အေမမေနတတ္။ ေတြ႔ရင္လည္း အေနအထုိင္အစားအေသာက္ကုိ မနားတတ္ေအာင္မွာတတ္သည္။ ေအာ္- အေမဆုိတာ ကုိရင္ေသြးကုိ ဘယ္အရြယ္ေရာက္ေရာက္ကေလးေလးပဲျမင္တတ္သည္။
မ်က္စိေအာက္က အေပ်ာက္မခံခဲေသာအေမသည္ အခုေလာက္ဆုိသားေတာ္ေမာင္ကုိ လြမ္း လုိက္မည့္ျဖစ္ျခင္း သားျပန္မည့္လမ္းကုိေမ်ာ္မွန္းကာေနေတာ့မည္။ အ၀ါေရာင္သကၤန္းဆင္ျမန္းတဲ႔ ရဟန္းေတာ္မ်ား ရြာထဲသုိ႔ၾကြရင္ သားေတာ္ေမာင္ျပန္လာသလားလုိ႔ ၾကည့္မိသည့္အခါမ်ား ဘယ္ ေလာက္မ်ားျပီလဲ အေမ။ ေမ်ာ္ရတဲ႔အေမမ်က္ႏွာမွာ လြမ္းေဆြးမူ႔မ်က္ရည္ေတြနဲ႔ ျပည့္ေနျပီလား အေမ။ သားကုိလြမ္းလုိ မက္ခဲ႔တဲ႔အိမ္မက္ေပါင္း မ်ားလွျပီလားအေမ။ သားျပန္လာခဲ႔ပါေတာ့မယ္အေမ၊ သားလည္းအေမကုိလြမ္းလွပါျပီအေမ။ ဒါေၾကာင့္ အမိတကၠသုိလ္ၾကီးကုိ ေျပာလုိက္ျခင္ပါသည္ အေ၀းကသာလြမ္းပါေတာ့မည္ဟု။
