စာေရးသူတုိ႔သည္ ဘ၀မ်ဳိးမ်ဳိးစုံေနရာမ်ဳိးစုံ၌ သြားလာလွဳပ္ရွားေနၾကရသည္။ ထုိသုိ႔လွဳပ္ရွားရုန္းကန္ေနၾကရာတြင္ အေတြ႔အႀကဳံ မ်ဳိးစုံကုိလည္းေတြ႔ႀကဳံခံစားၾကရသည္။ မိမိတုိ႔ႀကိဳက္သည္ျဖစ္ေစ မႀကိဳက္ သည္ျဖစ္ေတြ႔ႀကဳံေနရမည္သာျဖစ္သည္။ အေတြ႔အႀကဳံသည္ မိမိတုိ႔က်င္လည္ရာပတ္၀န္းက်င္ကုိလုိက္ ၍ အမ်ဳိးမ်ဳိးရွိႏုိင္သည္။ မိမိတုိ႔ေတြ႔ႀကဳံရေသာ အေတြ႔အႀကဳံတုိ႔သည္၀မ္းနည္းမူ႔၀မ္းသာမူ႔ရသ အမ်ဳိးမ်ဳိးခံစားမူ႔အမ်ဳိးမ်ဳိးကုိ ေပးႏုိင္သည္။ ႀကဳံေတြ႔ခံစားခဲ႔ရေသာ၀မ္းနည္းစရာ ေမ႔ေျပာက္ေအာင္ႀကဳီး စားေသာ္လည္း မိမိရင္ထဲမွာက်န္ခဲ႔ တတ္သည္။ တုိက္ဆုိင္မူ႔မ်ားရွိေသာအခါျပန္လည္း သတိယတတ္ သည္။ ၀မ္းသာစရာမ်ားကုိေတာ့ အျမဲတမ္းအမွတ္ရျခင္ တမ္းတျခင္ၾကသည္။ ၀မ္းနည္းမူ႔လည္းမဟုတ္ ၀မ္းသာစရာလည္းမဟုတ္ သုိ႔ေသာ္ မိမိရင္ထဲစြဲက်န္ခဲ႔ေသာ အေၾကာင္းအရာမ်ားစြာတုိ႔လည္းရွိတတ္ ၾကသည္။
စာေရးသူဘ၀တြင္ ၀မ္းနည္းစရာမဟုတ္ ၀မ္းသာစရာမဟုတ္၊ သုိ႔ေသာ္ရင္ကုိထိမွန္ရုိက္ခုိက္ခဲ႔ေသာ ကဗ်ာမ်ားစြာရွိခဲ႔ပါသည္။ ထုိကဗ်ာမ်ားစြာထဲမွ ကဗ်ာတပုဒ္ကုိ စာဖတ္သူမ်ားႏွင့္မွ်ေ၀ခံစားလုိပါသည္။ ကဗ်ာဆရာမွာ ျမန္မာသမုိင္းတြင္ထားရွားခဲ႔ေသာ ထင္ရွားလတၱံ႔ေသာ ဆရာေဇာ္ဂ်ီျဖစ္သည္။ ကဗ်ာက ေခါင္းစဥ္က သင္ေသသြားေသာ္-တဲ႔။ ကဗ်ာကုိ ဆရာကသည္လုိစခဲ႔ပါသည္။ -
ေၾသာ္
လူ ့ၿပည္ေလာက လူ ့ဘ၀ကား
အိုရ နာရ ေသရဦးမည္
မွန္ေပသည္တည့္။
လူသားတေယာက္ျဖစ္လာျဖစ္လာျပီဆုိရင္ ဇာတိ-ျဖစ္လာျပီဆုိလွ်င္ သူ၏အေဖၚအုိျခင္းတရား-ဇရာ၊ နားျခင္းတရား-ဗ်ာဓိ၊ ေသျခင္းတရား-မရဏ တုိ႔သည္ကပ္ပါလာသည္။ ထုိတရားတုိ႔သည္မည္သူမွ် ေရွာင္လြဲမရႏုိင္ေသာ အမွန္တရား-ပရမတၳသစၥာတုိ႔ျဖစ္သည္။ ထုိအမွန္တရား-ပရမတၳသစၥာကုိ အမွတ္ရေနဘုိ႔ရန္ ဆရာကအစဦးမွာပင္သတိေပးခဲ႔သည္။ ထုိအမွန္တရားတုိ႔ကုိ စာေရးသူတုိ႔ဘ၀တြင္ တခါတရံေမ႔ေနတတ္သည္။ ငယ္စဥ္အခါက ခြန္အားဗလႏွင့္ျပည့္စုံေနေသာေၾကာင့္ ဗလမာန္၊ စည္းစိမ္ခ်မ္းသာေသာ မိသားစုကႀကီးျပင္းလာေသာပုဂၢဳိလ္တုိ႔မ်ား၊ ရာထူးဌာနရွိေသာ ပုဂၢဳိလ္မ်ားမွာ ဂုဏမာန္၊ ပညာတတ္ေသာပုဂၢဳိလ္တုိ႔မွာ ပညာမာန္၊ အသက္အရြယ္ရလာေသာအခါ ၀ယမာန္၊ စည္းစိမ္ခ်မ္းသာေသာ ပုဂၢဳိလ္တုိ႔မွာ ေဘာဂမာန္၊ စသည္ျဖင့္အမ်ဳိးမ်ဳိးျဖစ္တတ္ၾကသည္။ ထုိမာန္တုိ႔ ျဖစ္ေနေသာပုဂၢဳိလ္တုိ႔မွာ အုိျခင္းနာျခင္းေသျခင္းဟူေသာပရမတၳသစၥာကုိေမ႔ေနတတ္သည္။
သို ့ၿပည္တကား သင္ေသသြားေသာ္
သင္ဖြားေသာေၿမ သင္တို ့ေၿမသည္
အေၿခတိုးၿမင့္ က်န္ေကာင္းသင့္၏
သင္၏မ်ဳိးသား စာစကားလည္း
ၾကီးပြားတက္ၿမင့္ က်န္ေကာင္းသင္၏
အမွန္တရား-ပရမတၳသစၥာကုိေမ႔ေနေသာ္လည္း ေနာက္ဆုံးေသျခင္းတရားကုိေတာ့မည္သူမွ်မလြန္ဆန္ႏုိင္ေပ။ ေသသြားခဲ႔ေသာ္ မိမိတုိ႔၏ဇာတိေျမတြင္ ဖြံ႔ျဖဳိးတုိက္စြာက်န္ခဲ႔ဘုိ႔လုိေပသည္။ မိမိတုိ႔သည္ဘယ္ေနရာေရာက္ မည္သည့္ႏုိင္ငံ၌ေနရေစကာမူ မိမိတုိ႔၏ေမြးဖြားရာဇာတိေျမျဖစ္ေသာ အမိျမန္မာကုိေတာ့ ဘယ္ေတာ့မွမေမ႔အပ္ ေပ။ မိမိတုိ႔၏ ဘာသာစကား စာေပတုိ႕သည္လည္းသည္ထက္ပုိ၍ တုိးတက္ရွင္သန္ႀကီးထြားေစရန္မွာလည္း မိမိတုိ႔၌တာ၀န္ရွိေပသည္။ တခ်ဳိ႔ေသာပုဂၢဳိလ္တုိ႔သည္ အျခားဖြံ႔ျဖဳိးတုိးတက္ေသာ ႏုိင္ငံမ်ားသုိ႔ေရာက္ေနေသာ္ မိမိတုိ႔၏ဘာသာစကား စာေပတုိ႔ကုိေမ႔ေနတတ္သည္။ မိမိတုိ႔ယဥ္ေက်းမူ႔ဓေလ့ထုံးစံအစဥ္အလာမ်ား၊ ဘာသာ စကား၊ စာေပတုိ႕ကုိအထင္ေသးတတ္သည္။ သုိ႔ေသာ္မိမိတုိ႔ႏဳိင္ငံ၏ ဘာသာစကား စာေပ ဓေလ့ထုံးစံတုိ႔သည္ ႏွစ္ေပါင္းေထာင္ခ်ီကစတင္ကာ ဖြံ႔ျဖဳိးတုိးတက္အဆင့္အတန္းျမင့္လွသည္။ ႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာအၾကာက စတင္ကာ ခဲ႔ေသာ တန္ဘုိးမျဖတ္ႏုိင္ေသာ သည္အေမြအႏွစ္တုိ႔ကုိ အဖုိးအဖြားဆရာသမားတုိ႔က လက္ဆင့္ကမ္းသယ္ ေဆာင္ခဲ႔ရာ မိမိတုိ႔လက္ထက္တြင္ဆက္လက္ရွင္သန္ဘုိ႔ရန္မွာ လြန္စာအေရးႀကီးသည္။ ထုိေၾကာင့္မိမိတုိ႔ သားသမီး တပည့္မ်ားအားလက္ဆင့္ကမ္းႏုိင္ေအာင္ႀကီဳးစားၾကရမည္။
သင္ဦးခ်၍ အမွ်ေ၀ရာ
ေစတီစာနွင့္ သစၥာအေရာင္
ဥာဏ္တန္ေဆာင္လည္း
ေၿပာင္လ်က္ ၀င္းလ်က္ က်န္ေစသတည္း.......။
ဆရာေဇာ္ဂ်ီ....
သည္အပုိဒ္၌လည္း ဆရာက မိမိတုိ႔ကုိးကြယ္ဆည္းကပ္ခဲ႔ေသာ ေစတီမ်ား၊ နာယူမွတ္သားခဲ႔ရေသာ တရား ေတာ္မ်ားကုိ၊ ထိန္းသိမ္းေစာက္ရန္တုိက္တြန္းထားသည္။ ၀ံသာႏုရကၡိတစိတ္ဓါတ္သည္ လြန္စြာအေရးႀကီး သည္။ အမ်ဳိးအႏြယ္ကုိေစာင့္ေရွာက္ မိမိဘာသာတရားကုိေစာင့္ေရွာက္ထိန္းသိမ္းရန္မွာ မိမိတုိ႔တာ၀န္သာ ျဖစ္သည္။ ဆရာ၏ ကဗ်ာအေရးအသားသည္ထိမိလွသည္။ ဆရာ၏ကဗ်ာမ်ားကုိဖတ္ျခင္းျဖင့္ သူ၏၀ံသာႏု စိတ္ဓါတ္ကုိ ခန္းမွန္းႏုိင္သည္။
လူေလာက၌လူတေယာက္ျဖစ္လွ်င္ တန္ဘုိးရွိေသာလူတေယာက္ျဖစ္လာရန္မွာလြန္စြာအေရးႀကီးလွသည္။ မိမိအက်ဳိး သူတပါးအက်ဳိးတုိ႔ကုိ ထမ္းေဆာင္ႏုိင္ေသာပုဂၢဳိလ္တုိ႔သည္သာ တန္ဘုိးရွိေသာလူမ်ားျဖစ္သည္။ ေဂါတမဗုဒၶသည္ ဒီပကၤရာျမတ္စြာဘုရားလက္ထက္ေတာ္အခါက သုေမဓာရေသ့ျဖစ္ခဲ႔သည္။ အတၱဟိတ အက်ဳိးတခုတည္းကုိသာ ၾကည့္ပါက အဲဒီဘ၀တြင္ပင္ ေအးျငိမ္းရာနိဗၺာန္သုိ႔တက္လွမ္းႏုိင္ေပသည္။ သုိ႔ေသာ္ လက္တကမ္းသုိ႔ေရာက္ေနေသာ အတၱဟိတ-မိမိတဦးတည္းခ်မ္းသာသုခကုိစြန္႔လြတ္လ်က္ အမ်ားခ်မ္းသာ-ပရဟိတ-အက်ဳိးကုိသာသယ္ပုိးႏုိင္ရန္ ဘ၀မ်ားစြာသံသရာမွာ ဆင္းရဲဒုကၡကုိခံကာႀကီဳးစားခဲ႔သည္။ ဘုရားျဖစ္ ေသာအခါ၌လည္း ခ်မ္းသာသုခကုိသာခံစားမေနပဲ အခ်ိန္ရွိသေရႊ႔ အမ်ားအက်ဳိးကုိသယ္ပုိးေဆာင္ရြက္ခဲ႔သည္။ ထုိေၾကာင့္စာေရးသူတုိ႔အားလုံးလူေလာကကုိေရာက္ရွိေနေသာေၾကာင့္ လူသားေကာင္းက်ဳိး အမ်ားအက်ဳိး ေဆာင္ရြက္ကာ မိမိ၏ျမန္မာျပည္ႀကီး၏ ဘာသာ၊ စာေပ၊ ယဥ္ေက်းမူ႔ စသည္တုိ႔ကုိထိန္းသိမ္းေစာင့္ေရွာက္ၾက ပါစုိ႔ဟု တုိက္တြန္းပါရေစ။
No comments:
Post a Comment